Adenotomia i tonsillotomia u dziecka — co warto wiedzieć?
| Zabieg usunięcia migdałka gardłowego i przycięcia migdałków podniebiennych u dzieci
Migdałki są częścią układu chłonnego gardła i odgrywają rolę w odpowiedzi immunologicznej organizmu, zwłaszcza w pierwszych latach życia dziecka. Do tzw. pierścienia chłonnego gardła należą m.in. migdałek gardłowy, potocznie nazywany „trzecim migdałem”, oraz migdałki podniebienne, widoczne po obu stronach gardła. U części dzieci migdałki mogą jednak ulec znacznemu przerostowi lub być miejscem przewlekłego albo nawracającego stanu zapalnego. W takich sytuacjach zamiast pełnić funkcję ochronną, zaczynają powodować objawy utrudniające prawidłowe oddychanie, sen, słyszenie, rozwój mowy i codzienne funkcjonowanie dziecka.
Adenotomia to zabieg usunięcia przerośniętego migdałka gardłowego. Z kolei tonsillotomia polega natomiast na częściowym zmniejszeniu, czyli przycięciu, migdałków podniebiennych. Zabieg ten wykonuje się najczęściej u dzieci, u których powiększone migdałki podniebienne powodują zwężenie cieśni gardła, chrapanie, zaburzenia oddychania podczas snu lub trudności w połykaniu. W zależności od wskazań lekarz może zalecić wykonanie samej adenotomii, samej tonsillotomii albo zabiegu łączonego, obejmującego usunięcie migdałka gardłowego oraz przycięcie migdałków podniebiennych.
| Objawy przerostu migdałka gardłowego u dziecka
Przerost migdałka gardłowego może prowadzić do przewlekłego upośledzenia drożności nosa i nosogardła. Dziecko często oddycha przez usta, szczególnie w nocy, śpi z otwartą buzią, chrapie, ma niespokojny sen, wybudza się lub nadmiernie poci podczas snu. U części dzieci mogą występować epizody bezdechów sennych, czyli krótkich przerw w oddychaniu, które wymagają szczególnej uwagi i konsultacji laryngologicznej.
Typowe objawy przerostu migdałka gardłowego to:
- przewlekła niedrożność nosa,
- oddychanie przez usta,
- chrapanie,
- bezdechy lub niespokojny sen,
- przewlekły katar albo spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła,
- częste infekcje górnych dróg oddechowych,
- nawracające zapalenia ucha środkowego,
- wysiękowe zapalenie ucha,
- pogorszenie słuchu,
- opóźnienie lub zaburzenia rozwoju mowy związane z niedosłuchem przewodzeniowym,
- nosowanie zamknięte, czyli charakterystyczna „zatkana” mowa,
- przewlekłe zmęczenie, rozdrażnienie, problemy z koncentracją lub nadpobudliwość wynikające z nieprawidłowej jakości snu.
Długotrwałe oddychanie przez usta może wpływać również na rozwój twarzoczaszki, ustawienie zgryzu i sposób połykania. Dlatego przewlekłych objawów niedrożności nosa u dziecka nie należy bagatelizować.
| Objawy przerostu migdałków podniebiennych
Migdałki podniebienne mogą być fizjologicznie większe u dzieci, jednak ich znaczny przerost może powodować objawy mechanicznej przeszkody w gardle. Rodzice często zauważają, że dziecko chrapie, oddycha głośno podczas snu, ma trudności z połykaniem większych kęsów pokarmu, śpi niespokojnie albo przyjmuje nietypową pozycję w czasie snu, np. z odchyloną głową.
Do objawów przerostu migdałków podniebiennych należą m.in.:
- chrapanie i zaburzenia oddychania podczas snu,
- bezdechy senne,
- trudności w połykaniu,
- krztuszenie się podczas jedzenia,
- niechęć do spożywania twardszych pokarmów,
- zmiana barwy głosu,
- uczucie przeszkody w gardle,
- częste oddychanie przez usta,
- nawracające infekcje gardła,
- nieprzyjemny zapach z ust, zwłaszcza przy przewlekłym stanie zapalnym migdałków.
W przypadku dominującego problemu obturacji, czyli mechanicznego zwężenia gardła przez powiększone migdałki, u wielu dzieci rozważa się tonsillotomię, czyli częściowe przycięcie migdałków podniebiennych. Jeżeli głównym problemem są natomiast nawracające anginy bakteryjne lub przewlekłe zapalenie migdałków, lekarz może rozważyć inne postępowanie, w tym całkowite usunięcie migdałków podniebiennych, czyli tonsillektomię.
Ryc. Przerośnięty migdałek gardłowy widoczny podczas badania endoskopowego jam nosa (zaznaczony gwiazdką; X – boczna ściana jam nosa).
Ryc. Przerośnięte migdałki podniebienne (widoczne podczas badania gardła).
| Stan zapalny migdałków u dzieci
Migdałki podniebienne mogą być miejscem ostrych, nawracających lub przewlekłych stanów zapalnych. Ostre zapalenie migdałków objawia się najczęściej bólem gardła, gorączką, trudnościami w połykaniu, powiększeniem i zaczerwienieniem migdałków, nalotami ropnymi, powiększeniem węzłów chłonnych szyi oraz ogólnym osłabieniem. Przy infekcjach wirusowych mogą współistnieć katar, kaszel, chrypka lub zapalenie spojówek. Przy zakażeniu paciorkowcowym typowe są gorączka, silny ból gardła, brak kaszlu, powiększone bolesne węzły chłonne oraz naloty na migdałkach.
Przewlekły stan zapalny migdałków może mieć mniej gwałtowny przebieg. Dziecko może skarżyć się na nawracające bóle gardła, dyskomfort przy połykaniu, nieprzyjemny zapach z ust, obecność czopów retencyjnych w kryptach migdałków, okresowe stany podgorączkowe lub częste infekcje gardła. W takich sytuacjach ważna jest ocena laryngologiczna, ponieważ nie każdy przerost migdałków wymaga leczenia operacyjnego, ale przewlekłe lub częste infekcje mogą być wskazaniem do pogłębionej diagnostyki.
| Leczenie zachowawcze — kiedy można uniknąć zabiegu?
Decyzja o leczeniu operacyjnym nigdy nie powinna być podejmowana wyłącznie na podstawie jednorazowej infekcji lub samego stwierdzenia powiększonych migdałków. U części dzieci możliwe jest leczenie zachowawcze, zwłaszcza gdy objawy są łagodne, okresowe lub związane z infekcjami sezonowymi albo alergią.
Leczenie zachowawcze może obejmować:
- regularne oczyszczanie nosa roztworami soli fizjologicznej lub wody morskiej,
- leczenie przewlekłego nieżytu nosa,
- donosowe glikokortykosteroidy, jeżeli lekarz stwierdzi wskazania, np. przewlekły nieżyt nosa, alergiczny nieżyt nosa lub przerost migdałka gardłowego z objawami niedrożności,
- leki przeciwhistaminowe w przypadku alergii,
- leczenie przeciwzapalne i przeciwgorączkowe w czasie infekcji,
- antybiotykoterapię wyłącznie w przypadku uzasadnionego podejrzenia lub potwierdzenia zakażenia bakteryjnego,
- leczenie chorób współistniejących, takich jak alergia, refluks gardłowo-krtaniowy, przewlekłe zapalenie zatok lub nawracające infekcje ucha,
- obserwację laryngologiczną i kontrolę słuchu, jeżeli występują objawy wysiękowego zapalenia ucha.
W przypadku podejrzenia anginy paciorkowcowej lekarz może zalecić wykonanie szybkiego testu na paciorkowca lub posiewu z gardła. Antybiotyk nie powinien być stosowany rutynowo przy każdej infekcji gardła, ponieważ wiele infekcji u dzieci ma charakter wirusowy i wymaga leczenia objawowego.
Jeżeli mimo prawidłowego leczenia zachowawczego objawy utrzymują się, nawracają lub wpływają na jakość snu, słuch, mowę, rozwój dziecka albo codzienne funkcjonowanie, konieczna jest konsultacja laryngologiczna.
| Kiedy należy zgłosić się z dzieckiem do laryngologa?
Do laryngologa dziecięcego warto zgłosić się, jeżeli dziecko:
- stale lub często oddycha przez usta,
- przewlekle ma zatkany nos mimo leczenia,
- chrapie przez większość nocy,
- ma przerwy w oddychaniu podczas snu,
- śpi niespokojnie, wybudza się, poci się w nocy,
- ma nawracające infekcje gardła lub anginy,
- często choruje na zapalenie ucha środkowego,
- ma podejrzenie niedosłuchu,
- głośniej ogląda bajki, dopytuje, nie reaguje na ciche polecenia,
- mówi niewyraźnie lub ma opóźniony rozwój mowy,
- ma przewlekły katar, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła lub kaszel nasilający się w nocy,
- ma trudności w połykaniu,
- ma nieprzyjemny zapach z ust i czopy w migdałkach,
- ma powiększone migdałki utrudniające oddychanie lub jedzenie.
Pilniejszej konsultacji wymagają dzieci z podejrzeniem obturacyjnego bezdechu sennego, znacznym niedosłuchem, zaburzeniami rozwoju mowy, nawracającymi ropnymi infekcjami, powikłaniami po anginach lub przewlekłym wysiękowym zapaleniem ucha.
| Diagnostyka przed kwalifikacją do zabiegu
Podstawą kwalifikacji do adenotomii lub tonsillotomii jest dokładny wywiad oraz badanie laryngologiczne. Lekarz ocenia częstość infekcji, nasilenie objawów, jakość snu, oddychanie przez nos, obecność chrapania i bezdechów, problemy ze słuchem oraz wpływ objawów na rozwój dziecka.
W diagnostyce mogą być wykorzystane:
- badanie jamy ustnej i gardła,
- ocena wielkości migdałków podniebiennych,
- endoskopowa ocena nosa i nosogardła,
- badanie uszu,
- tympanometria,
- badanie słuchu,
- ocena dokumentacji medycznej dotyczącej przebytych infekcji,
- w uzasadnionych przypadkach konsultacja alergologiczna, pediatryczna, pulmonologiczna lub badanie snu.
Endoskopowa ocena nosogardła jest szczególnie ważna, ponieważ pozwala dokładnie zobaczyć migdałek gardłowy, określić stopień jego przerostu oraz ocenić, czy blokuje nozdrza tylne lub ujścia trąbek słuchowych.
Wskazania do adenotomii
Adenotomia, czyli usunięcie migdałka gardłowego, może być rozważana u dzieci, u których przerośnięty migdałek gardłowy powoduje istotne objawy kliniczne. Sam fakt obecności migdałka gardłowego nie jest wskazaniem do zabiegu — znaczenie ma jego wielkość, lokalizacja oraz wpływ na oddychanie, słuch i częstość infekcji.
Do najczęstszych wskazań należą:
- przewlekła niedrożność nosa spowodowana przerostem migdałka gardłowego,
- stałe oddychanie przez usta,
- chrapanie i zaburzenia oddychania podczas snu,
- podejrzenie obturacyjnego bezdechu sennego,
- nawracające zapalenia ucha środkowego,
- wysiękowe zapalenie ucha utrzymujące się mimo leczenia,
- niedosłuch przewodzeniowy związany z zaburzeniem wentylacji ucha środkowego,
- przewlekłe lub nawracające zapalenia nosa i zatok związane z przerostem migdałka gardłowego,
- przewlekły stan zapalny migdałka gardłowego,
- zaburzenia rozwoju mowy wynikające z niedosłuchu lub przewlekłej niedrożności nosa.
U niektórych dzieci adenotomia może być wykonywana jednocześnie z drenażem wentylacyjnym uszu, jeżeli występuje przewlekłe wysiękowe zapalenie ucha i niedosłuch.
Wskazania do tonsillotomii
Tonsillotomia, czyli częściowe przycięcie migdałków podniebiennych, jest zabiegiem stosowanym przede wszystkim wtedy, gdy głównym problemem jest ich znaczny przerost i mechaniczne zwężenie gardła. Celem zabiegu jest zmniejszenie objętości migdałków, poprawa drożności dróg oddechowych i komfortu połykania, przy pozostawieniu części tkanki migdałkowej.
Do wskazań do tonsillotomii należą:
- znaczny przerost migdałków podniebiennych,
- chrapanie,
- zaburzenia oddychania podczas snu,
- podejrzenie obturacyjnego bezdechu sennego,
- trudności w połykaniu,
- krztuszenie się podczas jedzenia,
- zaburzenia mowy lub zmiana barwy głosu związana z dużymi migdałkami,
- współistnienie przerostu migdałka gardłowego i migdałków podniebiennych.
W przypadku dzieci z nawracającymi anginami, przewlekłym bakteryjnym zapaleniem migdałków, ropniem okołomigdałkowym w wywiadzie lub innymi powikłaniami infekcyjnymi lekarz może rozważyć nie tonsillotomię, lecz tonsillektomię, czyli całkowite usunięcie migdałków podniebiennych. Decyzja zależy od obrazu klinicznego, dokumentacji infekcji oraz badania laryngologicznego.
Przeciwwskazania do zabiegu
Każde dziecko przed zabiegiem wymaga indywidualnej kwalifikacji. Istnieją sytuacje, w których zabieg należy odroczyć albo wymaga on dodatkowego przygotowania.
Do czasowych przeciwwskazań należą m.in.:
- ostra infekcja górnych dróg oddechowych,
- gorączka,
- świeżo przebyta infekcja,
- zaostrzenie astmy lub innej choroby przewlekłej,
- aktywny stan zapalny w jamie ustnej,
- nieprawidłowe wyniki badań wymagające wyjaśnienia,
- przyjmowanie leków wpływających na krzepnięcie krwi, jeżeli nie zostały odpowiednio wcześniej odstawione zgodnie z zaleceniem lekarza.
Do przeciwwskazań lub sytuacji wymagających szczególnej ostrożności należą:
- zaburzenia krzepnięcia,
- ciężka niedokrwistość,
- niewyrównane choroby przewlekłe,
- istotne ryzyko anestezjologiczne,
- rozszczep podniebienia lub podejrzenie podśluzówkowego rozszczepu podniebienia,
- zaburzenia funkcji podniebienno-gardłowej,
- niektóre choroby neurologiczne lub zespoły genetyczne zwiększające ryzyko zaburzeń oddychania albo mowy po zabiegu.
W takich przypadkach decyzja o operacji wymaga dokładnej analizy korzyści i ryzyka, a czasem także konsultacji dodatkowych specjalistów.
| Przygotowanie dziecka do zabiegu
Przygotowanie do zabiegu rozpoczyna się od kwalifikacji laryngologicznej. Podczas wizyty lekarz ocenia wskazania do operacji, omawia zakres zabiegu, możliwe korzyści, ograniczenia, ryzyko oraz przebieg rekonwalescencji. Rodzice powinni zabrać ze sobą dotychczasową dokumentację medyczną dziecka, w tym wyniki badań słuchu, opisy konsultacji, informacje o przebytych infekcjach, wypisy ze szpitala oraz listę przyjmowanych leków.
Przed zabiegiem zwykle wymagane są badania laboratoryjne i kwalifikacja anestezjologiczna. Zakres badań zależy od wieku dziecka, stanu zdrowia, wymagań placówki oraz decyzji lekarza. Najczęściej obejmuje morfologię krwi, grupę krwi potwierdzoną, parametry krzepnięcia (APTT, PT), elektrolity (sód, potas), oraz inne badania zalecone indywidualnie. Badania nie mogą być starsze niż 2 tygodnie przed zabiegiem.
Jeżeli dziecko choruje przewlekle, może być konieczna dodatkowa konsultacja specjalistyczna, w tym: pediatryczna, kardiologiczna, pulmonologiczna, alergologiczna lub inna specjalistyczna, która powinna być przeprowadzona nie wcześniej niż 1 miesiąc przed zaplanowanym zabiegiem.
Przed planowanym zabiegiem należy poinformować lekarza o:
- wszystkich chorobach przewlekłych dziecka,
- alergiach (sezonowych oraz na leki),
- przebytych zabiegach i znieczuleniach,
- skłonności do krwawień lub łatwego siniaczenia,
- chorobach krwi w rodzinie,
- przyjmowanych lekach i suplementach,
- aktualnych lub niedawno przebytych infekcjach,
- chrapaniu, bezdechach, astmie, chorobach serca lub innych problemach z oddychaniem.
Dziecko zgłaszające się do zabiegu powinno być zdrowe, bez objawów aktywnej infekcji, takich jak gorączka, nasilony kaszel czy cechy ostrego zakażenia. Przewlekły katar, zwłaszcza utrzymujący się dłużej i niezwiązany z ostrą infekcją, nie stanowi bezwzględnego przeciwwskazania do zabiegu.
W przypadku przebytej infekcji górnych dróg oddechowych dziecko powinno być co najmniej 2 tygodnie po zakończeniu antybiotykoterapii.
Jeżeli dziecko było leczone z powodu infekcji dolnych dróg oddechowych, w szczególności zapalenia płuc, od zakończenia antybiotykoterapii powinno upłynąć co najmniej 6 tygodni.
Na 6 godzin przed przyjęciem na oddział dziecko powinno pozostać na czczo, co oznacza powstrzymanie się od spożywania pokarmów oraz płynów.
Rzeczy, które warto zabrać dla dziecka na oddział: piżamkę lub t-shirt, butelkę wody, ubrania na zmianę, w tym bieliznę, kapcie lub klapki, ulubioną przytulankę albo pluszaka, który pomoże dziecku poczuć się bezpieczniej i doda mu odwagi. Rodzic lub opiekun powinien również zabrać dla siebie kapcie, klapki albo ochraniacze na obuwie.
a
| Jak przebiega zabieg?
Adenotomia i tonsillotomia wykonywane są w znieczuleniu ogólnym. Oznacza to, że dziecko śpi podczas zabiegu i nie odczuwa bólu. Zakres operacji zależy od wcześniejszej kwalifikacji laryngologicznej.
Podczas adenotomii usuwany jest przerośnięty migdałek gardłowy znajdujący się w nosogardle. Podczas tonsillotomii zmniejszana jest objętość migdałków podniebiennych, aby poprawić drożność gardła i oddychanie. W przypadku wskazań zabiegi mogą być wykonane jednoczasowo.
Współczesna chirurgia laryngologiczna u dzieci kładzie duży nacisk na precyzję i bezpieczeństwo. Zabiegi mogą być wykonywane pod kontrolą endoskopu, co umożliwia dokładną ocenę struktur nosogardła, kontrolę pola operacyjnego oraz doszczętne usunięcie przerośniętego migdałka gardłowego. Dzięki temu lekarz może precyzyjnie ocenić okolicę ujść trąbek słuchowych, nozdrzy tylnych i sklepienia nosogardła.
Ryc. Noż chirurgiczny Beckmann’a wykorzystywany do wycięcia migdałka gardłowego przez jamę ustną. Zabieg wykonywany zwykle pod kontrolą endoskopu.
| Rekonwalescencja po zabiegu
Po zabiegu dziecko pozostaje pod obserwacją personelu medycznego. W pierwszych dniach mogą wystąpić ból gardła, dyskomfort przy połykaniu, niewielka gorączka, nieprzyjemny zapach z ust, osłabienie lub przejściowa zmiana barwy głosu. Objawy te zwykle ustępują stopniowo w okresie rekonwalescencji.
Po operacji należy przestrzegać zaleceń dotyczących diety, nawodnienia, aktywności fizycznej i stosowania leków przeciwbólowych. Przez określony czas zaleca się unikanie intensywnego wysiłku, gorących kąpieli, sauny oraz bardzo gorących, ostrych lub twardych pokarmów. Bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie dziecka.
Niepokojącym objawem po zabiegu jest krwawienie z jamy ustnej lub nosa, krwiste wymioty, narastający ból, wysoka gorączka, cechy odwodnienia albo pogorszenie stanu ogólnego. W takich sytuacjach należy pilnie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Nie. Samo powiększenie migdałka gardłowego nie jest jeszcze wskazaniem do zabiegu. Decyzję podejmuje się na podstawie objawów dziecka, takich jak przewlekła niedrożność nosa, oddychanie przez usta, chrapanie, bezdechy senne, nawracające zapalenia uszu, wysiękowe zapalenie ucha, niedosłuch lub zaburzenia mowy. Zabieg rozważa się wtedy, gdy objawy są nasilone, utrzymują się mimo leczenia zachowawczego lub wpływają na sen, słuch, mowę i codzienne funkcjonowanie dziecka.
Adenotomia to usunięcie migdałka gardłowego, czyli tzw. trzeciego migdała, znajdującego się w nosogardle. Tonsillotomia polega na częściowym przycięciu migdałków podniebiennych. Adenotomię wykonuje się najczęściej przy niedrożności nosa, chrapaniu, nawracających infekcjach uszu lub wysiękowym zapaleniu ucha. Tonsillotomię rozważa się głównie wtedy, gdy powiększone migdałki podniebienne utrudniają oddychanie, sen lub połykanie.
Tak. Adenotomia i tonsillotomia wykonywane są w znieczuleniu ogólnym. Dziecko jest wprowadzane do znieczulenia przez lekarza anestezjologa, śpi podczas całego zabiegu i nie odczuwa bólu. W czasie operacji drogi oddechowe dziecka są zabezpieczane przez anestezjologa, najczęściej za pomocą intubacji dotchawiczej. Przez cały czas monitorowane są podstawowe parametry życiowe dziecka, m.in. oddech, tętno i saturacja.
Przed zabiegiem konieczna jest kwalifikacja laryngologiczna oraz kwalifikacja anestezjologiczna. W zależności od placówki i stanu zdrowia dziecka lekarz może zlecić badania laboratoryjne. Rodzice powinni poinformować lekarza o chorobach przewlekłych, alergiach, przyjmowanych lekach, skłonności do krwawień, przebytych znieczuleniach oraz ostatnich infekcjach. W dniu zabiegu dziecko powinno być zdrowe i pozostawać na czczo zgodnie z zaleceniami placówki.
Pilnego kontaktu z lekarzem lub zgłoszenia się do szpitala wymaga krwawienie z jamy ustnej lub nosa, krwiste wymioty, wysoka gorączka, narastający ból mimo leczenia, znaczne osłabienie, objawy odwodnienia albo pogorszenie stanu ogólnego dziecka. Po zabiegu należy przestrzegać zaleceń dotyczących diety, nawodnienia, odpoczynku i ograniczenia wysiłku fizycznego.
Tak, choć nie zdarza się to często. Migdałek gardłowy może częściowo odrosnąć, szczególnie u młodszych dzieci, u dzieci z alergią, przewlekłym stanem zapalnym nosa i nosogardła lub skłonnością do częstych infekcji. Ryzyko nawrotu objawów zmniejsza dokładna kwalifikacja do zabiegu oraz precyzyjne usunięcie przerośniętej tkanki migdałka, zwłaszcza pod kontrolą endoskopu. Jeżeli po pewnym czasie ponownie pojawią się chrapanie, niedrożność nosa, oddychanie przez usta lub nawracające infekcje uszu, warto zgłosić się na kontrolę laryngologiczną.
Kwalifikacja do adenotomii i tonsillotomii w Centrum Medycznym Remedic
W Centrum Medycznym Remedic odbywają się kwalifikacje do zabiegów adenotomii, tonsillotomii oraz zabiegów łączonych u dzieci. Konsultacje prowadzone są przez doświadczonych specjalistów otorynolaryngologii, posiadających praktyczne doświadczenie w diagnostyce i leczeniu operacyjnym chorób migdałków u dzieci.
Podczas wizyty lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad, analizuje objawy, ocenia dotychczasową dokumentację medyczną oraz wykonuje badanie laryngologiczne. W razie potrzeby możliwa jest endoskopowa ocena nosa i nosogardła, która pozwala dokładnie określić stopień przerostu migdałka gardłowego i zaplanować dalsze postępowanie.
Zabiegi wykonywane są pod kontrolą endoskopu 30° lub 45°, co umożliwia precyzyjną ocenę struktur nosogardła oraz dokładne usunięcie migdałka gardłowego. Kontrola endoskopowa pozwala zwiększyć dokładność zabiegu i ograniczyć ryzyko pozostawienia przerośniętej tkanki migdałkowej.
Zabiegi adenotomii i tonsillotomii wykonywane są zarówno w ramach NFZ, jak i komercyjnie, czyli odpłatnie. Szczegółowe informacje dotyczące kwalifikacji, dostępnych terminów, zakresu zabiegu oraz możliwości wykonania procedury można uzyskać po kontakcie telefonicznym z rejestracją Centrum Medycznego Remedic.
Specjaliści z zakresu otolaryngologii wykonujący zabiegi usunięcia lub zmniejszenia migdałków to:
- dr n. med. Agnieszka Remjasz-Jurek
- dr n. med. Aleksandra Sobolewska
- lek. Marcin Polak
Zapraszamy na wizytę konsultacyjną do Centrum Medycznego Remedic w Krakowie.
